Gedachten over verbinding

Welke test ik ook doe, of het nu een talenten test, een competentie test of een persoonlijkheidstest is. Telkens komen er wat woorden naar boven die hetzelfde bedoelen. Een daarvan is VERBINDING. Ik ben een verbinder.

Mooi woord om eens over na te denken.

Een verbinder is iemand die twee los staande delen met elkaar verbindt. Een brug is daarvan een mooi voorbeeld. Twee losse landsdelen werden gescheiden door water. Een brug werd gebouwd als verbinding tussen de twee losse delen. Door de brug zijn de twee niet meer gescheiden, maar verbonden aan elkaar.

Verbinden is ook een woord uit de medische wetenschap. Dat gebruik je om wat kapot is te helen. Verband wordt gewikkeld om een kapot lichaamsdeel, zodat het kapotte deel weer kan worden gehecht. Aan elkaar kan worden gesmeed.

Ik ben een verbinder. Nee ik lig niet als brug tussen twee landsdelen in. Nee, ik word niet gebruikt om wat kapot is weer te helen. En toch ook weer wel. Want de bruggenbouwer staat tussen groepen mensen in die van nature niet in staat zijn elkaar te ontmoeten. En een coach of een counselor kan worden gebruikt om wat kapot is gemaakt weer te helen.

Een sociale verbinder dus. We zien groepen in de samenleving die naast elkaar leven en niet met elkaar. Ze zijn van nature van elkaar gescheiden. Ik zie dat in mijn werk.

Mensen die laagopgeleid zijn en een bepaalde manier van leven kennen, leven een totaal ander leven dan mensen die hoogopgeleid zijn. Laagopgeleiden praten anders (gebruiken geen ingewikkelde woorden), reageren anders (zullen we er eens een discussie over houden), genieten van andere soorten muziek (wat vindt een gemiddelde hoogopgeleide van de traditionele Nederlandse volksmuziek?).

Mensen die oorspronkelijk uit een ander land komen, hebben een andere manier van leven. Ze eten anders (véél knoflook, weinig spruitjes), leven anders (spelen die kinderen zo laat nog buiten?), denken anders (wij als groep horen bij elkaar) en zien er vaak anders uit (denk vooral aan kleding).

Ik geniet ervan om het andere te ontdekken. Dat niet alleen. Ik vind het ook leuk om tussen het andere en het gewone bruggen te slaan. Me aan te passen bij het andere. Maar ook na te denken over hoe het andere contact kan krijgen bij "het gewone".

Het andere en het gewone. Dat onderscheidt mensen van elkaar. Wat we gewoon vinden, dat zoeken we op. Het andere, daar blijven we  liever ver van. Het andere is beangstigend. Het andere is vreemd, niet "normaal". We hebben de neiging het andere van ons af te duwen. Het jammere is dat dit geldt van twee kanten. Want wie anders is, vindt dat anders zijn gewoon. En vindt wat wij gewoon vinden raar. Dat vrouwen zonder hoofddoek buiten lopen is voor de gemiddelde Syriër raar. Dat Nederlanders een gast weg stuurt, omdat het gezin gaat eten, is voor de meeste mensen uit het Oosten heel ongastvrij, dus in hun ogen raar.

Een verbinder heeft oog voor de gevoeligheden van de ander. Ik weet nog goed dat ik in Vlaanderen woonde en dat op een dag wat struise Nederlanders in gesprek raakten met Vlamingen. Al snel gingen de "Hollanders" over op het tappen van Belgenmoppen. Waarop de Vlamingen meesmuilend mee lachten, maar zichtbaar ongemakkelijk waren over de manier waarop de Nederlanders hun cultuur omver lachten.

En toen jaren geleden Molukkers een trein kaapten en iedereen doodsbang elke Molukker aankeek, fietste ik met een noodgang door de Molukse wijk om bij mijn Molukse vriend af te stappen om te vragen hoe hij en zijn familie deze situatie inschatte.

Ik wil als verbinder bevolkingsgroepen bij elkaar brengen. Door ze te laten samen werken. Zo hadden we laatst een gezamenlijke maaltijd voorbereid. Turkse, Nederlandse en Molukse mensen kookten ieder een deel van het eten, ieder op zijn manier. Een aantal culturen naast elkaar. En dat deden we op een plek waar gehandicapten wonen en leven. Een deel van deze groep komt moeilijk buiten dit huis uit schaamte, onzekerheid of andere redenen die ze zelf niet willen vertellen. De komst van ons ervoeren ze als een verademing. "Eindelijk mensen die ons als mens zien en benaderen". Sommigen deden ook mee in de voorbereiding. Wat ook eng was, want dat doe je normaal gezien niet als gehandicapte: iets organiseren.

Een brug bouwen tussen de gehandicapte wereld, de Nederlandse wereld, de Turkse cultuur en de Molukse cultuur. En dan ook nog eens in een Klarendalse setting. Heerlijk. Zien dat mensen aan tafel met elkaar in gesprek komen. Elkaar als mens gaan zien, niet als onderdeel van "die groep" (die gehandicapte, die Turk, die Nederlander) met alle vooroordelen van dien (ze zijn zo zielig, ze zijn zo terroristisch of aanhanger van Erdogan, ze zijn zo vrijdenkend en liberaal) en te zien dat elk mens weer eigen gedachten heeft die afwijkt van de geldende norm binnen de eigen groep.

Ja, ik wil een verbinder zijn. Die mensen aan elkaar knoopt. Maar soms ook om mensen weer met zichzelf te verbinden. Want de coach in mij wil ook mensen helpen om mensen met zichzelf in verbinding te brengen. Een brug te bouwen tussen wie je van buiten bent en wie je diep van binnen bent.

In veel wat ik doe ben ik die verbinder. In Villa Klarendal om mensen uit Klarendal met elkaar te verbinden, om mensen uit Klarendal te helpen zich niet meer "die arme", die "achterstander", maar mens te zijn die door God is gemaakt. Waarin mensen weer mens mogen zijn, waarin je mag komen zoals je bent. Ook een verbinding te leggen tussen Klarendals leven en leven met God.

In relaties met mensen uit een andere cultuur, waarin we samen met diverse groepen op zoek gaan naar gebedshuizen in de stad, samen op reis gaan om elkaar en ons land en onze culturen te ontdekken. Door samen te werken aan lekker eten in de landenkookgroep of de Activiteitengroep mensen te helpen ontdekken dat de ander met wie we samenwerken niet zo raar is als we ooit dachten. En soms tijdens een gezamenlijk vrijwilligersetentje erachter komen dat het leven zo mooi gedeeld kan worden als we elkaar beter leren kennen.

In coaching waarin mensen zichzelf gaan leren kennen en waarderen. Waar ze gaan zien dat ze talenten hebben en nadenken hoe ze die talenten goed kunnen inzetten. Niet meer te letten op hun gebreken (op wat ze van nature niet hebben en kunnen), maar op hun talenten (wat ze van nature wel hebben en kunnen).

Ja, laat mij maar verbinden, dan komt het goed. Genieten van het andere. Genieten van het gewone. Genieten van het andere met het gewone. Waardoor het gewone anders wordt. En het andere gewoon wordt.