Wat? Nog meer? Een blog over samenleven.
Tja, het moest er toch van komen. Ik had op mijn blog Missionair in Arnhem al wat gedachten en blogs gepost over de multiculturele samenleving. Pas dat nou bij missionair samenleven? Voor een deel wel, omdat het wel degelijk verband houdt met ons leven als christen in de wijk.
Maar ook weer niet. Want het doet zoveel meer met mensen als ze daadwerkelijk aan de slag gaan met "inclusief samenleven", multicultureel samenleven, Nieuw Wij of wat voor verouderde of vernieuwende titels je kunt geven aan de hele gedachte dat mensen wel degelijk met elkaar kunnen samenleven, ook al hebben ze een andere kleur, een andere religie, een andere cultuur of (en dat zal ik hier ook in meenemen) een lichamelijke of geestelijke beperking dan wel een andere seksuele geaardheid.
Samenleven is samen leven. Naast elkaar leven hebben we in deze samenleving decennialang gedaan. De leiders van het volk spraken met elkaar. De mensen in de dorpen, de steden, op de werkvloer, in de sport, de verenigingen konden elkaar niet luchten of zien. Want ze waren van die andere soort. We waren katholiek, protestants, liberaal of socialistisch. En alles was in die tijd georganiseerd in de zuilen die dezelfde naam droegen. Het gelovige volk hield zich op in gescheiden werelden. Van elkaar gescheiden op grond van het geloof of het ideaal dat ze aanhingen.
Om het land nog enigszins leefbaar te houden, was er respect tussen de politieke leiders van de zuilen. Daardoor kon een politieke werkelijkheid worden geschapen, waardoor deze leiders met elkaar op basis van dat respect konden overleggen. Ze moesten wel, want geen van die religieuze of ideële groepen hadden in het land een meerderheid. Zo ontstond in ons land wat bekend is geworden als de poldercultuur: de overlegcultuur, waarin politici, maar ook mensen op ander gebied met elkaar overleggen om met elkaar in overeenstemming te komen.
De zuilen zijn uit elkaar gevallen. De bevolking houdt zich niet meer op in gescheiden werelden. Toch hebben we nog geen manier gevonden om ook echt met elkaar samen te leven. Ieder gaat zijn eigen weg en doet wat hij of zij goed vindt om te doen. In een cultuur waarin de zuilen gedijden en waarin het blijkbaar toch normaal is om weer eigen clubjes op te richten, zijn ook moslims Nederland binnen gekomen. En in diezelfde cultuur zie ik ook mensen met een beperking en mensen met een bepaalde geaardheid samen optrekken. Het is immers veilig om met gelijkgezinden op te trekken. Je veilig terug trekken in de groep die helemaal begrijpt wat er in je omgaat.
Toch zullen we manieren moeten vinden waarop we als medeburgers in deze samenleving mèt en niet naast elkaar leven. Want er is nu wel degelijk een grotere meerderheid in ons land die een bepaalde denkrichting heeft. Die zich niet meer ophoudt in zuilen. Die losgeraakt is van welke ideologie of religie dan ook. Die een dergelijke manier van leven tot zijn eigen heeft gemaakt (van God los, maar ook van Marx, Weber en Thorbecke).
Samen zoeken naar nieuwe vormen van samenleven, waarbij de ander niet eng blijkt te zijn, maar eerst en vooral mens is. Over de grenzen heen kijken naar hoe mensen werkelijk mens kunnen zijn. In al zijn aspecten, dus ook als medeburger in onze Nederlandse samenleving. Daar wil ik hier over nadenken en ik hoop ook dat jij of u daar over mee denkt met mij.
Maar ook weer niet. Want het doet zoveel meer met mensen als ze daadwerkelijk aan de slag gaan met "inclusief samenleven", multicultureel samenleven, Nieuw Wij of wat voor verouderde of vernieuwende titels je kunt geven aan de hele gedachte dat mensen wel degelijk met elkaar kunnen samenleven, ook al hebben ze een andere kleur, een andere religie, een andere cultuur of (en dat zal ik hier ook in meenemen) een lichamelijke of geestelijke beperking dan wel een andere seksuele geaardheid.
Samenleven is samen leven. Naast elkaar leven hebben we in deze samenleving decennialang gedaan. De leiders van het volk spraken met elkaar. De mensen in de dorpen, de steden, op de werkvloer, in de sport, de verenigingen konden elkaar niet luchten of zien. Want ze waren van die andere soort. We waren katholiek, protestants, liberaal of socialistisch. En alles was in die tijd georganiseerd in de zuilen die dezelfde naam droegen. Het gelovige volk hield zich op in gescheiden werelden. Van elkaar gescheiden op grond van het geloof of het ideaal dat ze aanhingen.
Om het land nog enigszins leefbaar te houden, was er respect tussen de politieke leiders van de zuilen. Daardoor kon een politieke werkelijkheid worden geschapen, waardoor deze leiders met elkaar op basis van dat respect konden overleggen. Ze moesten wel, want geen van die religieuze of ideële groepen hadden in het land een meerderheid. Zo ontstond in ons land wat bekend is geworden als de poldercultuur: de overlegcultuur, waarin politici, maar ook mensen op ander gebied met elkaar overleggen om met elkaar in overeenstemming te komen.
De zuilen zijn uit elkaar gevallen. De bevolking houdt zich niet meer op in gescheiden werelden. Toch hebben we nog geen manier gevonden om ook echt met elkaar samen te leven. Ieder gaat zijn eigen weg en doet wat hij of zij goed vindt om te doen. In een cultuur waarin de zuilen gedijden en waarin het blijkbaar toch normaal is om weer eigen clubjes op te richten, zijn ook moslims Nederland binnen gekomen. En in diezelfde cultuur zie ik ook mensen met een beperking en mensen met een bepaalde geaardheid samen optrekken. Het is immers veilig om met gelijkgezinden op te trekken. Je veilig terug trekken in de groep die helemaal begrijpt wat er in je omgaat.
Toch zullen we manieren moeten vinden waarop we als medeburgers in deze samenleving mèt en niet naast elkaar leven. Want er is nu wel degelijk een grotere meerderheid in ons land die een bepaalde denkrichting heeft. Die zich niet meer ophoudt in zuilen. Die losgeraakt is van welke ideologie of religie dan ook. Die een dergelijke manier van leven tot zijn eigen heeft gemaakt (van God los, maar ook van Marx, Weber en Thorbecke).
Samen zoeken naar nieuwe vormen van samenleven, waarbij de ander niet eng blijkt te zijn, maar eerst en vooral mens is. Over de grenzen heen kijken naar hoe mensen werkelijk mens kunnen zijn. In al zijn aspecten, dus ook als medeburger in onze Nederlandse samenleving. Daar wil ik hier over nadenken en ik hoop ook dat jij of u daar over mee denkt met mij.
Reacties
Een reactie posten